Son zamanlarda herkes aynı şeyi tartışıyor:
“Daha fazla güvenlik mi olmalı?”
Kapıya bir görevli, bahçeye bir devriye,
duvarlara biraz daha mesafe…
Peki gerçekten mesele bu mu?
Bir çocuğu dışarıdan gelebilecek tehlikelerden korumaya çalışıyoruz,
ama ya içeride olanları?
Sessizce içine kapananları,
gün geçtikçe öfkesi büyüyenleri,
ya da sadece “yokmuş” gibi hissedenleri…
Onlar için okulda ne var?
Belki de artık şunu sormanın zamanı geldi:
Her okulda yeni bir “birim” mi olmalı?
Ama bu birim disiplin için değil.
Ceza vermek için hiç değil.
Bu birim; fark etmek için olmalı.
Adı ne olur bilmiyorum
“Psikolojik destek merkezi” mi dersiniz,
“öğrenci takip birimi” mi,
yoksa daha sade bir şey mi…
Ama içinde şu olmalı:
Gerçekten ulaşılabilir insanlar.
Sadece dosya tutan değil, temas kuran uzmanlar.
Bir çocuğun davranışı değiştiğinde bunu fark eden bir sistem.
Ve en önemlisi, konuşmanın normal olduğu bir alan.
Çünkü bazı şeyler büyümeden çözülür.
Ama görülmezse büyür.
Bugün belki hiçbir sorun yok gibi görünen bir çocuk,
aslında sadece anlatacak yer bulamamış olabilir.
Ve mesele tam da burada başlıyor.
Belki de artık güvenliği dışarıda aramayı bırakıp
içeride inşa etmemiz gerekiyor.
Çünkü bazen bir çocuğu koruyan şey
yüksek duvarlar değil,
zamanında kurulmuş bir cümledir:
“İyi misin?”