SUSARAK YORULDUK
Bazen insan konuşmaktan değil, susmaktan yorulur.
Anlatamamaktan, anlaşılmamaktan, hep idare eden tarafta olmaktan…
Toplum bize hep sabırlı olmayı öğretti.
“Büyüklük sende kalsın”,
“Bozma huzuru”,
“Şimdi sırası değil” diye diye yıllar geçti.
Ama kimse şunu sormadı: Peki ya senin huzurun?
Evlerin içinde fısıltıyla yaşanan hayatlar var.
Yüksek sesle söylenemeyen kırgınlıklar,
Gülümsemenin altına süpürülmüş yorgunluklar…
Herkes birbirinin sınırını ihlal ediyor ama adı hâlâ “aile”, “ayıp”, “düzen”.
Oysa insan bazen sadece durmak ister.
Ne açıklama yapmak,
Ne güçlü görünmek,
Ne de birilerini memnun etmek…
Susmak erdem değildir her zaman.
Bazen susmak, kendinden vazgeçmektir.
Belki de bu yüzden bu kadar yorgunuz.
Çünkü bizi en çok tüketen şey,
Hakkımız olanı istemek zorunda kalmamız.
Artık şunu kabul edelim:
Herkesi idare etmek zorunda değiliz.
Her sofrada oturmak,
Her sözü yutmak,
Her yükü taşımak mecburiyetinde değiliz.
İnsan bazen bir cümleyle kurtulur:
“Ben böyle hissetmiyorum.”
Ve bazen en büyük cesaret,
O cümleyi kurabilmektir.