Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanı Doç. Dr. Enes SARIGEDİK bu hafta köşe yazımıza konuk oldu.
Kıymetli yazısıyla sizi baş başa bırakıyorum.
Hiçbir fiziksel rahatsızlığı olmayan, sapasağlam bir insanın birkaç dakika içinde sessizce ve ansızın yok oluşuna tanıklık etmek, insanlığın en sarsıcı trajedilerinden biridir.
Bugün, önlenebilir ölüm nedenlerinin başında gelen intihar davranışı, küresel düzeyde hızla yayılırken, medyada da her geçen gün daha sık karşımıza çıkmaktadır.
TÜİK verilerine göre yıllık intihar sayısının 4 bin 599’a, kaba intihar hızının ise yüz binde 5,36’ya ulaşarak son 25 yılın en yüksek seviyesine çıkması, meselenin ulaştığı vahim boyutu gözler önüne sermektedir.
İntiharı önlemek yalnızca klinik bir mesele değil; sağlık, sosyoloji, psikoloji ve kamu politikalarının eş güdüm içinde hareket etmesini gerektiren hayati bir halk sağlığı konusudur.
Nitekim sistemik çözümlerin yokluğu, bireyi en savunmasız anında yalnız bırakmaktadır. İnsanlar evlerinde veya iş yerlerinde yaşadıkları zihinsel krizlerle tek başlarına boğuşmakta, bu yükü uzun süre omuzlarında taşımaktadır.
İşte bu sürecin patlama noktası olan o karanlık anlarda, çaresiz hisseden bir kişinin anında yetkin bir uzmana ulaşabilmesi, bir yaşamı uçurumun kenarından döndürebilir.
Dünya genelinde 170’i aşkın ülkede, kriz anında ulaşılabilecek intihar yardım hatları aktif olarak hizmet verirken, ülkemizde 2007 yılında kapatılan “182 Umut Işığı Hattı”ndan bu yana ne yazık ki böyle bir kriz mekanizması çalışmamaktadır.
Tek bir canı dahi karanlığa teslim etmemek adına, 112 bünyesinde ya da bu sisteme entegre bağımsız bir hat üzerinden, özel eğitimli uzmanların görev yapacağı bir kriz hattını gecikmeksizin yeniden hayata geçirmeliyiz.
