Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, emeklilerin yaşadığı sıkıntıların farkında olduklarını söyleyerek 2027 bütçesinde emeklilerin durumunu iyileştirecek mali imkânların oluşturulduğunu açıkladı. Yasal düzenlemenin de yıl sonuna kadar hayata geçirilmesini ümit ettiklerini belirtti.
Güzel sözler...
Peki, bu sözlerin karşılığı nasıl olacak?
Dağ yine fare mi doğuracak?
Önümüzdeki 30-45 gün içerisinde göreceğiz.
Ancak şu gerçeği kimse görmezden gelmesin: Emeklinin artık sabrı da tahammülü de tükenme noktasına geldi.
Yıllarca çalışmış, üretmiş, devletine prim ödemiş milyonlarca insan bugün geçim sıkıntısının pençesinde kıvranıyor. Bir zamanlar çocuklarına, torunlarına destek olan emekliler şimdi ay sonunu getirebilmek için artık kuruş hesabı yaparak yaşıyorlar.
Bunun adı emekliler için yalnızca ekonomik sıkıntı değil, aynı zamanda sosyal bir çöküntüdür.
Çünkü yoksulluk, insanın sadece cebini boşaltmaz. Psikolojisini bozar, aile içindeki dengeleri sarsar. Yıllarca kimseye muhtaç olmadan yaşamış insanların çocuklarından para istemek zorunda kalması, hangi ekonomik tabloyla açıklanabilir?
Emeklilik, insanın ömrünün son döneminde huzur bulacağı bir hayat olmalıydı. Oysa bugün birçok emekli için emeklilik, geçim derdinin başka bir adı hâline geldi.
Şimdi hükümet yeni bir düzenlemeden söz ediyor.
Ama asıl mesele burada başlıyor.
Emekliler yine kendi aralarında mı bölünecek? Sadece en düşük maaş alanlara mı iyileştirme yapılacak? Yıllarca yüksek prim ödeyenler bir kez daha görmezden mi gelinecek? Yoksa bütün emeklileri kapsayan, adaletli bir seyyanen artış mı yapılacak?
En düşük aylığı yükseltmek elbette gerekli. Fakat primini fazlasıyla ödemiş emekliyi, daha az prim ödeyenle neredeyse aynı maaşa mahkûm etmek de başka bir haksızlık.
Adalet, bir emekliyi sevindirirken diğerini cezalandırmak değildir.
Üstelik birkaç bin liralık artışın, hayat pahalılığı karşısında ne kadar dayanacağı da ortada. Bugün verilen zam yarın market raflarında, kira ödemelerinde, elektrik ve doğal gaz faturalarında eriyip gidiyorsa buna kalıcı iyileştirme denilebilir mi?
İşin bir de siyasi faturası var.
Hükümet, ekonomik sıkıntılar nedeniyle kendisine kırgın olan milyonlarca emeklinin gönlünü yeniden kazanmak gibi ciddi bir meseleyle karşı karşıya. Seçimler yaklaştıkça bu kitlenin yaşadığı mağduriyetin siyasetin en sıcak başlıklarından biri olması kaçınılmaz.
Ancak emeklinin gönlü üç beş güzel sözle, göstermelik artışlarla kolay kolay alınamaz.
Çünkü kırgınlık bir günde oluşmadı. Yılların birikimi var. Ertelenmiş ihtiyaçlar, ödenemeyen faturalar, yarım kalan hayaller ve içe atılmış sessiz öfkeler var.
Bir de şu soruyu sormak gerekiyor:
Emeklilerin yaşadığı zorlukların farkında olunduğu söyleniyor da bu insanlar neden yıllardır aynı sıkıntılarla mücadele ediyor?
Farkında olmak başka, o sıkıntıyı gidermek başka!
Cumhurbaşkanı Erdoğan, emeklileri "başımızın tacı" olarak nitelendiriyor.
Öyleyse emekli de soruyor: Baş tacıysak Ocak ayına kadar görmüş olacağız.
Şimdi söz sırası değil, icraat sırası.
Önümüzdeki günlerde açıklanacak düzenleme, emeklinin kaderini değiştirecek bir adım mı olacak, yoksa hayal kırıklıklarına bir yenisini mi ekleyecek?
Bunu hep birlikte göreceğiz.
Ama unutulmasın:
Emekli hakkını istiyor. Lütuf değil, insanca yaşayabileceği bir zam bekliyor.
Ve artık kimsenin emekliye yeni bir hayal kırıklığı yaşatma lüksü yok!