Bunca yozlaşmanın içinde iyi kalabilmek artık sıradan bir tercih değil; neredeyse başlı başına bir direniş biçimi.
İlişkilerin menfaat terazisinde tartıldığı, emeğin çoğu zaman görünmez kılındığı, ahlakın ise çoğu yerde “zayıflık” sayıldığı bir çağdan geçiyoruz.
Böyle bir zamanda insanın kalbini koruyabilmesi, onurundan ödün vermemesi sessiz ama çok güçlü bir duruş.
Başarıyı yalnızca görünürlükle, kazançla ya da güçle ölçen bir anlayışın içindeyiz.
Oysa asıl başarı, kimsenin alkışlamadığı anlarda da doğru kalabilmekte saklı.
Kimse bakmazken dürüst olmak, herkes susarken vicdanını susturmamak…
Bunlar gösterişli cümleler değil; ama insanın aynaya baktığında kendinden utanmamasını sağlayan temel değerler.
Çocukken bize “Büyüyünce her şeyi halledersin” denirdi. Sanki yaş almak, bütün sorunların anahtarını cebimize bırakacakmış gibi.
Oysa büyüdükçe anlıyoruz ki hayat, matematik problemi gibi çözülmüyor. Bazı eksikler tamamlanmıyor, bazı sorular cevapsız kalıyor.
Belki de asıl kırılma burada başlıyor: Her şeyi kontrol edebileceğini sanan o masum yanımız, hayatın gerçekliğiyle tanışıyor.
Fakat mesele, o masumiyeti tamamen kaybetmek zorunda olup olmadığımız.
Olgunluk; katılaşmak, duygusuzlaşmak, hayal kırıklıklarını zırh edinmek midir gerçekten? Yoksa olgunluk, kırılganlığını inkâr etmeden ayakta kalabilmek midir?
İçindeki çocuğu susturmadan, ama onu korumayı öğrenerek yürüyebilmek…
Bugün belki de en büyük ihtiyaç, kendimize göstereceğimiz şefkat. Her şeyi halledemediğimizde kendimizi acımasızca yargılamak yerine, “Elimden geleni yaptım” diyebilmek. Çünkü insan, eksikleriyle de insandır. Kusursuzluk değil; çaba ve niyet değerli olan.
Hayat yaş aldıkça masumiyeti azaltıyorsa, belki de bizim görevimiz biraz daha ışık olmak. İyi kalmanın “saflık” değil, bilinçli bir seçim olduğunu hatırlamak.
Onurla yaşamanın bir kayıp değil, en büyük kazanç olduğunu bilmek.
Bu çağın en sessiz ama en güçlü devrimi, kirlenmeden kalabilmektir. Ve belki de gerçek olgunluk, bütün hayal kırıklıklarına rağmen umut etmeye devam edebilmektir.
