İnsanlar arasındaki maddi uçurum gün geçtikçe derinleşirken, uçurumdan düşenlerin sayısı da her geçen gün artıyor.
Kimi altın tozlu lokumun kilosuna 10.000 TL verirken, kimi aynı rakam için can veriyor. Adam öldürmenin bedeli otuz binlerde... Mekân basma yirmi, yaralama on...
İnsanın değerinin her geçen gün azaldığı bir çağda, köpeğine 300 bin liralık doğum günü kutluyor sosyete. 300 bin lira, oysa bir garibin hayatını tamamen değiştirebilir.
Kimi bir gecede milyonu çöp ederken, kimi bu rakamdan katbekat fazlasını sadece bir çantaya veya saate veriyor. Bazıları ise bu parayı bulamadığı için intihar ediyor.
Dünya gün geçtikçe daha çok kirleniyor. Fakirin içemediği sütü zenginin kedisi içiyor. Hal böyleyken, adaletsizlik her geçen vakit daha çok ayyuka çıkıyor.
Lüksün ve sefahatin sınırı yok artık. Parayı nereden bulduğunu, nasıl kazandığını kimsenin sorgulamadığı bir yığın insan, haksız kazancın ve adaletsiz paylaşımların konforunda yüzüyor.
Bir tarafta tabağına yenilebilir altın tozu serpiştirip bunu sosyal medyada bir marifetmiş gibi sergileyenler, diğer tarafta ise evine kuru ekmek götürememenin ezikliğiyle kıvranan babalar...
Bu tablo, sadece ekonomik bir dengesizliğin değil, aynı zamanda derin bir ahlaki çöküntünün resmi. İnsan hayatının bir lokumdan, bir çantadan, bir köpek mamasından daha ucuz hale geldiği yerde vicdanlar sönmüş demektir. Suçun adeta tarifeye bağlandığı, üç beş kuruşluk borçlar veya hırslar yüzünden canların harcandığı bir düzen, insanlığını yitirmiş bir toplumun en acı tablosudur.
Adaletin terazisi şaştı!
Adalet sadece mahkeme salonlarında aranan bir hak değil; vicdanlarda, sokaklarda, paylaşılan ekmekte tesis edilmesi gereken evrensel bir dengedir.
Bu denge bozulduğunda, yani zenginin kedi mamasına harcadığı para bir mahallenin geçimini aşmaya başladığında, o toplumun huzur bulması imkânsızlaşır.
Bugün "nasıl olsa unutulur" denilen her adaletsizlik, yarın hepimizin kapısını çalacak büyük bir öfkenin tohumlarını ekiyor. İnsan hayatının bu kadar ucuzlaması, ahlaki pusulamızın tamamen bozulduğunun en net kanıtıdır.
Şatafatlı vitrinlerin arkasında yankılanan o sessiz çığlıkları duymazdan geldiğimiz sürece, bu kirlilik hepimizi içine çekecek.
Belki de en çok hatırlamamız gereken şudur: Altın tozuyla süslenmiş tabaklar hiçbir vicdanı doyurmaz; ama paylaşılan bir lokma ekmek, dünyayı insan kılmaya hâlâ yetebilir.
Yeter ki o vicdan uykudan uyanabilsin.