Neylersin...
Ölüm herkesin başında.
Üstat Necip Fazıl diyor ya hani;
Uyudun, uyanamadın olacak!
Bir gün hepimiz bu âleme veda edip, baki hayatın başlangıcı olan kabrin karanlığına terk edileceğiz.
Ölümün soğuğunu biz de iliklerimizde hissedip gideceğiz.
Belki bir hoşça kal dahi diyemeden...
En sevdiklerimiz gömecek bizi.
Ve ilk onlar terk edecek kabrimizi!
Öleceğiz, bir ve tek olarak!
Kimsesiz...
Yapayalnız öleceğiz!
Ne mal, ne evlatlar...
Ne şan, ne de unvanlar...
"Mevta" diyecekler!
Morgda bir numaradan ibaret cesedimizi alıp götürecekler.
Vallahi çok korkuyorum kendi adıma!
Çok korkuyor, için için ürperiyor ve ağlıyorum.
Bazen geceleri kendimi ağlarken buluyorum.
Yoksa ben de herkes gibi dünyanın akışında kayboluyorum.
Bir selin önündeki çer çöp misali, ben de kapılıyorum.
Ama ölümü tefekkür edince çok ürperiyorum.
Kabrin karanlığında kendimi düşünüyorum.
Hayatıma anlam katanlarım geliyor aklıma.
İyice ağlıyorum, oyuncağı elinden alınmış çocuklar gibiyim.
Bugün içimi yakan, derdimi artıran bir ölüm haberi geldi.
Bahsini etmiştik birkaç saat öncesinde.
Ve hatta iki gün önce de "Bir akşam Reis'e gidelim" demiştik ekipçe.
Anmıştık kendisini. Hem de iyice!
Biz razıydık.
Ve ölüm haberi geldi.
Yaşı henüz ellilerde...
Bir Zübeyde'si var yoldaşı.
Çocuğu olmamıştı Reis'in.
Reis derdik biz, Reis gibi severdik.
"Umreden döndüm" diye aramıştı beni.
"Bir gün geleceğiz" diye plan dahi yapmıştı.
Ne bilsin...
Ne bilsin Rabbinin planını...
Biz de ona gitmeyi düşünürken plana katmadık Allah'ı.
Eksileceğimiz ve eskiyeceğimiz gelmiyor aklımıza.
Ne kadar iman ettik desek de uzak görüyoruz ölümü kendimize.
Reis diyordum.
Bir ev yapmıştı kendisine.
Yaşayıp gidiyordu Zübeyde'siyle...
Belki de uzun zaman sonra ilk defa bu kadar rahat etmişti.
Başını soktuğu ata yadigârı eski evi harap olmuş, yerine yenisini koymuştu.
Keyifliydi, mutluydu...
Reis çok umutluydu...
İçinde kopan fırtına varsa yansıtmazdı.
Misafirperverdi. Muhabbeti severdi.
Ben de sevdiği yolları bilir, sevdirirdim kendimi.
Duasını alırdım bazen.
Ve şimdi de ölüm haberi geldi Reis'ten.
"Bir idamlık Ali vardı, asıldı,
Kaydını düştüler, mühür basıldı.
Geçti, gitti, birkaç günlük fasıldı."
Yazının tam bu kısmında şiirin bu dizeleri geldi aklıma.
Duygusalım...
Isınsınlar diye sobanın önüne koyduğum portakal ve elmalara bakıyorum gözyaşlarım arasından.
Yazıdan evvel bir Yasin yaktı içimi.
Derdi olanı seviyorum ama dert biriktirmeyi beceremiyorum.
Ağlamak iyi geliyor bana...
Genç ölümlere alışamadım bir türlü.
Yakın zamanda Çetin Atmaca'yı kaybetmiştik.
Epey oldu İshak Koç'u...
Medine'deyken rüyamda görmüştüm onu.
Uyandım; için için, hıçkıra hıçkıra ağladım.
Taziyelere genelde giderim.
Yaşını almış insanlar ölünce yakınları dahi pek üzülmüyorlar.
Mutlaka içi yananlar vardır ama "geldi, gördü, yaşadı, gitti" oluyor onlarınki.
"Gençti" demenin yükünü genci ölmeyenler ne bilsin?
Öyle bir gidişti işte Surullah Reis'inki...
Kalp krizi ve beraberinde gelen ölüm.
Hiçbir sağlık problemi yoktu.
Herkes gibi hayatın akışına uygun hayaller kurardı.
"Bu sene kayısı tutarsa inşallah" diye başlayıp devam eden hayallere tutunurdu.
İneği, danası vardı.
Onlara ve kedilerine gözü gibi bakardı.
Misafirine ikram etmek ona bir onurdu.
Ah be Reis.
Çok üzdün bizi.
Çok ağlattın.
Gidişin sana mübarek olsun.
İçimizi yaktın.
Biz de geleceğiz peşinden.
Belki Havz-ı Kevser'den bir tas ikram edersin bize.
Kim bilir.
Rabbin rahmetinden ümit mi kesilir?
Selam, dua ve hürmetle...
