Hiç kimsenin nefsine hâkim olamadığı veya hâkim olmakta çok zorlandığı bir dönemi yaşıyoruz. Kimi fonuyla, kimi de maalesef donuyla nefsine yeniliyor. Doymak bilmeyen bir nefis, bitmek bilmeyen bir heva ve hevesin peşinde koşuyor insanlık.
"Kime kefil olsak, kimi övsek üç günden fazla sürmüyor," dediğimiz bir güne geldik. O kadar çok yanılıyor ve o kadar çok aldatılıyoruz ki gün geçtikçe insana ve insanlığa olan güvenimizi daha çok yitiriyoruz. Aslında insanın kendi nefsine bile kefil olamadığı bir zaman sarmalındayız. Hal böyleyken, "Bu adam kesinlikle bunu yapmaz" demek yerine, "Abi, herkes her şeyi yapabilir" demeye başlıyoruz.
Sosyal medya, özenti hayatlar, pembe diziler huzurumuzu bozan başlıca unsurlar. Nefis gibi ezeli bir düşman ve ebediyete kadar bizimle uğraşacak bir şeytan var. Şeytanın uşakları, o ne derse onu yapmaya, onun istediği şeyleri yaymaya çalışıyorlar. Âlemlerin Rabbi olan Allah’ı, şeytanın tahtını gasbetmiş bir varlık gibi görüyorlar. Hal böyle olunca; Allah neyi yasakladıysa onu yaymak için uğraşıyor, neyi helal kıldıysa onu yasaklamaya çalışıyorlar. Dünyada siyonizm başta olmak üzere, küresel emperyalistler bu işin mücadelesini veren baş aktörler. Ve maalesef bunlara karşı koyacak, bu kirli emellere engel olacak pek kimse kalmadı.
Kimimiz donun derdine, kimimiz fonun derdine düştü. Parayı ilah edindiğimiz, para uğruna her şeyi feda ettiğimiz bir zamandayız. Hüseyin abinin güzel bir sözü vardır: "Herkesin bir fiyatı vardır; ha, benim fiyatım 1 milyon dolardır, senin fiyatın 10 milyon dolardır ama mutlaka herkesin bir fiyatı vardır. Ve o fiyat verilince insan dinini dahi değiştirir" diye ekler. Para, imamı papaz eder. "Bu sakal bu kelleyle birlikte gider" diyenlere o sakalı kestirir. Defalarca hac ve umre yapmasına rağmen, dünyalık hiçbir şeye de muhtaç olmadığı hâlde malını mülkünü artırmak uğruna hem dünyasını hem ahiretini heba eden nice insanlar görüyoruz. Ve tabii ki korkuyoruz. Rabbim bizi nefsine uyanlardan eylemesin!
Başlığımda belirttiğim üzere; bu toplumda önde gelenler, bu toplumu idare edenler, bu toplumu mecliste temsil ettiğini söyleyenler, toplumun ortalamasından çok daha beter hâldeler. Aslında, "Toplum nasıl idare ediliyorsa öyle yönetiliyor" deyip işin içinden sıyrılmak var ama konuşsan suç, sussan gönül razı olmuyor işte.
Muhalefet, uçkurunun, nefsinin –çok af buyurun– donunun peşine düşmüş. Muhalefeti donuyla eleştiren, muhalefeti belden aşağısı ile suçlayan siyaset; paranın kulu, uşağı olmuş. Bu memlekette aile gibi bir kurumun bakanlığını yapan, toplumun temel dinamiği olan aileyi ayakta tutması gereken projeleri üretmekle mükellef bakanlar, hiç de ihtiyaç duymadıkları hâlde milleti sövüşlemeye başladılarsa, varın siyasetteki kiri siz düşünün.
Bunlar sadece ortaya saçılanlar... Bir de gün yüzüne çıkmamış o kadar çok kir var ki! Bugün gerçekler konuşulsa, bu ülkede hiç kimsenin sokağa çıkmaya yüzü kalmaz diye düşünüyorum. Bu benim düşüncem ama galiba yanlış düşünüyorum; insanlar artık her türlü kiri, pisliği yapıp sokağa da gayet rahat çıkabiliyorlar. Üstelik bunlar kravatlılar, cemiyette itibar da görüyorlar. Korumaları var, saygın kimseler. Kazandıkları itibar değil çocuklarına torunlarına dahi yeter ama ona rağmen doymuyorlar. Rabbim bunları ıslah etsin, toplumu da her önüne konulan şeye biat etmekten muhafaza etsin!
Herkes toplumu ayrıştırmış; biri "sağcı", biri "solcu" demiş, öyle veya böyle bir şekilde kendisine bir kitle yaratmış. Herkes bu kitlenin sırtına binip sefa sürüyor, keyif ediyor. Arada cefa çeken, bitaraf olan garibanlara oluyor.
Her hareketine dikkat etmesi gereken siyasiler; bütün itibarlarına rağmen, üstelik dünyalık olarak ihtiyaçları dahi yokken, sırf nefsin egemenliğine teslim olma arzusuyla olmadık işler yapıyorlar. Dünyalık çıkarlarına uymamaktan kastım, bu tarz yanlışlara asla ihtiyaçları olmadığını iddia etmemdir. Bu ülkede bakanlık yapmış ve sülalesinin belki de tamamını yüksek kadrolarda işe almış biri, sizce paraya muhtaç mıdır? Bence değildir. Peki o hâlde neden daha fazla kazanç uğruna bütün itibarını yerle yeksan ediyor? Çünkü nefsinin kölesi olmuş.
Geçen, bir imam bu bakan hanımın vurgunu ile ilgili, "Ömür boyu parayı dürüm yapıp yese bitiremez" gibi bir ifade kullanmıştı. Hoca çok haklıydı, inşallah bu ifadesinden dolayı başına bir şey gelmez, görevden atılmaz.
Bunlar şeytana ve nefsine uşak olmuş kimselerdir. Bunlar ahireti, hesabı, vebali unutmuş kimselerdir. Zira hamalın, taşıdığı ipin hesabını vermekten endişe ettiği, çekindiği o ahireti bunlar unutmuş; nefsine köle olmuş yaşayıp gidiyorlar.
Rabbim, sana sığınırım! Nefsimin esiri olmaktan beni muhafaza et.
Selam ve dua ile Allah’a emanet olun...
























