Evdekileri bile değiştirmekten imtina ediyoruz.
Kendimizi değiştirmekten korkuyoruz.
Alışılmışı her alanda seviyoruz.
Yeniliklere ve yenilenmeye kapalıyız.
Korkuyoruz.
Eskiyi dahi kaybetmekten korkuyoruz.
Eskiyle yaşamak alışkanlığını her daim zinde tutuyoruz.
Kendimize bir şeyler öğretmekten dahi aciziz.
Sanki bu konuda kısmen de olsa haklıyız.
Zira öğrendikçe ve geliştikçe hüznümüz artıyor.
Bir şeyleri eleştirmeye başlıyoruz.
En temizi koyu bir cehalet gibi geliyor bazen.
Ne dünyevi ne uhrevi pek de bir şey bilmemek en iyisi sanırım.
Değişime karşıtlık tüm davranışlarımıza sirayet etmiş durumda.
Siyasileri dahi değiştirmekten, yenilerini denemekten imtina ediyoruz.
"Ya memleket elden giderse" diyoruz.
Ya alışkanlıklarımız değişmek zorunda kalırsa?
Yeni zor gelirse?
Bizden fedakârlık isterse?
Ne yaparız ha?
Bir sürü soru soruyoruz kendimize.
Sabah neye uyanacağımızı bilmesek bile rutinimiz yetiyor bize.
Oysa Müslümanlık iddiası taşıyan insan değişmeliydi.
Kendini her anlamda ve alanda yenilemeliydi.
Zira iki günü birbirine denk olanın kınandığı ve hatta tabiricaizse "aforoz" edildiği bir yaklaşım vardı!
Kaynağı sahih mi bilmiyorum.
Yanılmıyorsam böyle bir hadis dahi hatırlıyorum.
Kendini yenilemeyen ziyanda değil midir?
Eski eskir!
Eskimek hüsrandır!
İslam tarihini okuyun.
Hz. Ömer...
Halife Ömer...
Adalet denince akla gelen belki de ilk isimdir o.
Vali atıyor vilayetlere.
Ve bir vilayette valiyi 2 seneden fazla tutmadığı rivayet ediliyor.
Peki ya gerekçe?
İnsandır diyor. Nefis taşıyor. Halk ile kaynaşır da bir hata yaparsa diye tedbir alıyor Hz. Ömer.
Peki ya bizler?
Biz siyasette muktedir olsun muhalif olsun aynı isimleri yıllarca tutuyoruz.
Oda aynı, borsa aynı...
Sonra da veryansın ediyoruz.
Hep aynı yüzler, hep koltuk sevdası ve rant kavgası.
Sonra da "Neden işlerimiz rast gitmiyor?" diye sitem ediyoruz.
Biz işlerin rast gitmeyişini kabullenmişiz.
Biz ona dahi alışmışız.
Yeni ve temiz bir düzenin gelmesini hayal dahi etmiyoruz.
Her gelenin gideni arattığı bir coğrafyada kime ve neye güvenerek hayal kuralım?
Azıcık aşım, ağrısız başım diyoruz.
Biz böyle mutluyuz sanki.